Rodzaj koń (Equus) w rodzinie koniowatych (Equidae) obejmuje podrodzaje: koń właściwy (Equuq), zebra (Hippotigris), osioł (Asinus) i półosioł (Hemonius). Wszystkie te podrodzaje można wyprowadzić od wspólnego przodka, który żył przed 6 milionami lat. Nadano mu nazwę Pliohippus i uznano za pierwszego prawdziwego nieparzystokopytnego w historii. Na temat ewolucji konia poglądy są różne. Jedni badacze uważają, że wszystkie dzisiejsze konie domowe rozwinęły się z dwóch znanych nam typów koni dzikich: tarpanów i koni Przewalskiego wskutek oddziaływania człowieka. Inni uznają za bardziej prawdopodobne istnienie większej liczby silnie zróżnicowanych typów jeszcze przed migracją rodzaju Equus z Ameryki do Eurazji.
Jeśli chodzi o maści końskie rozróżniamy tu odmiany:
Biała
Na jasnej skórze biała sierść, oraz grzywa, ogon i nogi, pysk różowy, kopyta żółtawe. Maść rzadko spotykana.
Siwa
Na ciemnej skórze białe włosy. Grzywa i ogon białe, na końcach szare rozjaśnione. Konie siwe z wiekiem bieleją , często dostają "hreczki" - brunatnych plamek na białej sierści. Sierść koni siwych maja barwę od burej, później ciemną w jaśniejsze plamki (siwa jabłkowita, szpak) aż do białek i białek przysypanej rudymi plamkami lub czarnymi kropkami (dropiata).
Myszata
Zabarwienie sierści przechodzi od popielatego do ziemistego. Często występuje ciemna pręga na grzbiecie i pręgowane kończyny.
Izabelowata
Sierść ma kolor zbliżonej do koloru słabo wypieczonej bułki, grzywa i ogon zawsze barwy jaśniejszej lub białej.
Bułana
Sierść żółto- beżowo- brązowa, grzywa i ogon czarne, kończyny powyżej stawów pęcinowych przeważnie czarne. Często występuje ciemna pręga na grzbiecie i pręgowane kończyny.
Kasztanowata
Brązowożóltawa sierść, grzywa i ogon o tej samej barwie lub jaśniejszej, ciemna skóra.
Srokata
Na całym ciele występują białe łaty na tle innej maści.
Dereszowata
Sierść składa się z włosów siwych oraz gniadych, kasztanowatych lub karych w ilości mniej więcej pół na pół. Maść głowy i często kończyn maści zasadniczej, natomiast na grzbiecie i zadzie przeważają włosy siwe.
Tarantowata
Na maści siwej umieszczone są nieregularne plamki maści karej, gniadej lub kasztanowej.
Większość z podanych wyżej maści można oglądać u koników mieszkających w Stajni Iskra
Poniżej kilka niezbędnych wskazówek o pielęgnacji naszych ulubieńców
Czyszczenie ma na celu nie tylko usunięcie brudu i oczyszczenie porów skóry, ale jest też doskonałym masażem, który przyspiesza obieg krwi, a w związku z tym przemianę materii.
Do czyszczenia koni potrzebny jest odpowiedni sprzęt: mocno skręcony wiecheć słomy, zgrzebło i szczotka (specjalna do czyszczenia koni), szczotka ryżowa do mycia kopyt, ścierka i
kopystka do oczyszczania podeszwy kopyta.
Zgrzebło służy w zasadzie do oczyszczania szczotki. Nie wolno nim czyścić konia, gdyż drapie, a nawet kaleczy skórę. Jedyny wyjątek stanowią zgrzebła gumowe, których można używać bezpośrednio do czyszczenia.
W lecie trzeba kopyta natłuszczać, aby nie dopuścić do wysychania rogu kopytowego. Natłuszcza się koronkę, puszkę kopytową i podeszwę kopyta. Do tego celu używa się tranu, wazeliny, lanoliny.
Pozostaje jeszcze dowiedzieć się co nieco o żywieniu
Konie powinny być pojone i karmione stale o tej samej porze. Pasze zadawane koniom muszą być świeże i dobrze przechowywane. Koń ma wrażliwy przewód pokarmowy i przy karmieniu paszami stęchłymi lub nadpleśniałymi łatwo zapada na morzysko (kolki).
Przy zmianie jednej paszy na drugą, zwłaszcza gdy się stosuje pasze zastępcze, przejście powinno być stopniowe, poczynając od małych dawek.
Pokarm:
Owies - jest to najbardziej rozpowszechniona i najodpowiedniejsza pasza treściwa dla koni. Należy go zadawać z sieczką, która zmusza konia do lepszego żucia ziarna. Sieczka powinna stanowić 1/3 część (wagowo) owsa.
Siano - Najważniejsza pasza objętościowa sucha, w żywieniu koni trudno jest je czymś zastąpić: jedynie w lecie zastępuje je trawa pastwiskowa lub łąkowa. Siano zawiera wszystkie potrzebne składniki pokarmowe, sole mineralne i witaminy. W razie braku siana można je częściowo zastąpić np. słomą owsianą, dodając wtedy, oczywiście, więcej pasz treściwych. Siano z roślin motylkowych jest na ogół bogatsze w białko niż łąkowe.
Słoma - może być skarmiana w całości, jako zakładka, lub w postaci sieczki. Na zakładkę najlepiej nadaje się słoma owsiana. Słomy jęczmiennej lepiej unikać ze względu na ostre ości, które kaleczą jamę ustną. W razie konieczności skarmiania jej, trzeba ją uprzednio sparzyć gorącą wodą. Na sieczkę najlepsza jest słoma żytnia; sieczka powinna mieć 3-5 cm długości.
